Þeir voru tímar að kunningjar sem ég hef eignast í gegnum Spurs-listann (http://groups.google.co.uk/group/spurs-list?hl=en-GB fyrir þá sem vilja vera með) hleyptu í brýrnar og ráðlögðu mér að koma ekki á heimaleiki. Ástæðan: Spurs annaðhvort töpuðu eða í besta falli náðu jafntefli þegar ég var á White Hart Lane. Ég kom þangað fyrst 1974 þegar Middlesbro voru í heimsókn í deildarbikarnum og upplifði þá stærsta tap Tottenham í þeirri keppni fyrr og síðar. 1996 var ég einnig til staðar þegar stærsta tapið í Premier league varð staðreynd. Á móti unnu okkar menn ætíð þegar ég sá þá á útivelli, allt frá fyrsta leik á móti Keflavík 1971.
Sem betur fer er þetta liðin tíð með heimaleikina, en því miður hef ég einnig séð tap á útivelli, á móti Charlton í fyrravor þegar Danny Murphy skoraði beint úr aukaspyrnu.
En nú var komið að sannkölluðum stórleik, London derby á móti Englandsmeisturum Chelsea, auðkýfingunum sem eru fjármagnaðir af rússnesku fé, sem sumir vilja meina að sé illa fengið.
Í stuttu máli sagt var síðasti sunnudagur stórkostleg upplifun frá upphafi til enda. Ég var á ferð með börnum mínum sem raunar eru orðið fullorðið fólk. Við byrjuðum á að sækja miðana sem við fengum í gegnum íslenska Tottenham klúbbinn. Héldum svo á the Irish Centre, sem er eins konar írsk félagsmiðstöð í hverfinu og hittum félaga af Spurs-listanum. Þarna sátum við í stórum sal með ca 250-300 Tottenham aðdáendum og fylgdumst með West Ham spila við liðið sem við viljum helst ekki nefna. Það varð ólýsanleg stemming þegar West Ham skoraði rétt fyrir leikslok og franski framkvæmdastjórinn varð sér til skammar. Þó að menn hefðu lýst yfir að þeir vildu helst að leikurinn yrði dautt jafntefli var fagnað mikið þegar úrslitin lágu fyrir.
Svo á leikinn eina. Ég hef oft komið á WHL, en aldrei upplifað aðra eins stemmingu, það var sungið í hverju horni. Eins og allir sem lesa þetta vita byrjaði leikurinn ekki alltof vel, ,,Bláskammirnar" voru betri á fyrstu mínútum og þegar Makalele sem aðeins hafði skorað eitt mark fyrir þá setti með óverjandi skoti fór um ýmsa! En eftir að Michael Dawson jafnaði með frábærum skalla hýrnaði á ný yfir manskapnum.
Það er óþarfi að fara yfir leikinn í smáatriðum, Aaron Lennon, þessi magnaði ungi maður, kom Spurs yfir eftir að Robbie Keane hafði leikið Boularousz svo illa að Mourinho tók hann útaf seinna þó að hann hafi komið inná sem varamaður í hálfleik.
Þegar Mourinho stikaði um á hliðarlínunni var sungið til hans hástöfum: Sit down, Mourinho, sit down Mourinho við óperuaríuna La donna e mobile. Chelsea menn fengu að heyra það óþvegið: Same old Chelsea, same old cheats og Same old Chelsea, same old shit!
Svo voru ,,Yid Army" köllin og We are Tottenham, super Tottenham, super Tottenham from the Lane og undir lokin Can we play you every week?!
Stemmingin var allan leikinn hreint frábært og betri en ég hef upplifað nokkru sinni fyrr. Það dylst engum að Chelsea er frábært lið, en þennan sunnudag mættu þeir einfaldlega ofjörlum sínum. Þegar ég hugsa til góðs gengis í Evrópuleikjunum og þessa leiks er engin ástæða til annars en að vera bjartsýnn þrátt fyrir erfitt gengi í upphafi leiktíðar.
Bogi Ágústsson.
