Ferðin á leikinn við Arsenal í apríl

Fimmtudaginn 19.apríl lagði fríður hópur Spursara af stað frá Leifsstöð í ferð Tottenham klúbbsins á leik Tottenham gegn Arsenal. Flogið var út á fimmtudagmorgninum kl.7:15 og lent á Stansted 3 tímum síðar, um ellefuleytið að staðartíma. Þar beið rúta sem flutti hópinn á Royal National hótelið en þar yrði dvalið þessa daga í London.

Eftir að allir höfðu fengið úthlutað herbergi var svo frjáls tími það sem eftir lifði dags. Veðrið var yndislegt, sannkölluð sumarblíða sól og hátt í 20° stiga hiti. Sumir nýttu tímann og skoðuðu ýmsar af perlum London, einhverjir þræddu verslanir borgarinnar og svo voru aðrir sem slöppuðu af og nutu veðurblíðunnar.

    Á föstudeginum héldu Jónas og ég upp á White Hart Lane að sækja miðana á leikinn og kom um helmingur hópsins með til að geta verslað í næði. Eftir að hafa sótt miðana fengum við óvænt að kíkja aðeins inn á mekkað okkar. Við fengum að fara á hliðarlínuna og taka nokkrar myndir af okkur þar. Einnig var okkur fylgt í “tunnelið” þ.e. ganginn þar sem leikmennirnir koma úr búningsklefunum og ganga út á völlinn. Svo kíktum við líka inn í aðalmóttöku vallarins þar sem finna má bikara til sýnis sem og skóna sem Jenas var í þegar hann skoraði sitt fyrsta mark fyrir Spurs, gleraugun hans Edgar Davids og markmannshanska Paul Robinson. Eftir þessa smá skoðunarferð hélt hópurinn aftur inn í búðina að klára að versla og svo var komið við á Bell and Hare barnum áður en haldið var aftur á hótelið. Eftirmiðdagurinn var frjáls tími og ekki var veðrið verra þennan daginn svo að flestir nýttu sér blíðuna og skoðuðu borgina. Um kvöldið fór svo hópurinn út að borða saman á New Loon Fung, kínverskan veitingastað í Soho hverfinu. Gestur okkar þetta kvöld var Alan Mullery sem spilaði eitt sinn með Tottenham. Hann var hinn hressasti og var mjög gaman að hitta hann og er hann mjög fróður maður bæði um fótbolta almennt sem og auðvitað um Tottenham. Hann ræddi við okkur um liðið í hans tíð sem og liðið í dag, hvað má betur fara, hvað vantar uppá og slíkt. Einnig sagði hann okkur margar skemmtilegar sögur og verð ég að láta eina þeirra fylgja með. Hann sagði okkur frá því að á heimsmeistaramótinu árið 1970 þegar England mætti Brasilíu þá var hann eini enski leikmaðurinn sem ekki mætti í búningsklefa Englendinga í hálfleik. Og af hverju var það? Jú, þjálfarinn hafði sagt við Mullery fyrir leikinn að hann mætti alls ekki taka augun af Pele í leiknum. Nú Mullery tók þessi orð bókstaflega og þegar flautað var til hálfleiks hélt hann inn í búningsklefa Brasilíumanna og sat þar inni með þeim svo að hann myndi alveg örugglega standa við sitt. Og honum þótti alveg svakalega sniðugt að geta sagt að hann hafi pissað með Pele í hálfleik. Þetta var bara ein af fjölmörgum skemmtilegum sögum Mullery. Eftir skemmtilegt kvöld með karlinum var hann kvaddur og sumir skruppu á pubbarölt en það var þó stutt þar sem vakna þurfti snemma daginn eftir.

    Þá var laugardagurinn runninn upp. Leikdagur. Korter yfir níu um morguninn safnaðist hópurinn saman í anddyri hótelsins og hélt af stað korteri síðar upp á White Hart Lane. Þar kíktu sumir aftur í búðina eða nutu bara veðurblíðunnar þar sem að sólin skein skært og hitinn hátt í 20°stig. Sex manna hópur fór og hitti leikmann sem klúbburinn kaus besta leikmann síðasta tímabils, en það var Robbie Keane. Áttum við að hitta hann klukkan hálf ellefu en það seinkaði aðeins þar sem rútan var sein fyrir. Þrír heppnir aðilar voru dregnir út og fengu að fara með okkur Jónasi að hitta Keane og voru það Hörður, Júlíus og Ásgeir. Einnig var Ómar með sem myndatökumaður en við vorum beðin um að taka upp eins mikið og við gætum úr ferðinni fyrir Tottenham þar sem verið er að gera DVD disk í tilefni af 125 ára afmæli félagsins sem gefinn verður út í haust. Þar á að vera kafli um erlenda stuðningsklúbba og vildu þeir fá efni sem þeir gætu hugsanlega notað í þann part. Við afhentum Keane áletraðan glerplatta með mynd af Geysi á, bók um Ísland og brennivín í lopasokki. Hann var mjög almennilegur og þakkaði kærlega fyrir, gaf eiginhandaáritanir og svo var smá myndataka áður en hann hélt til félaga sinna í búningsklefanum. Eftir þetta hittust allir á Bell and Hare í sólinni, sumir svöluðu þorstanum með smá bjór og spáð var í komandi leik. Svo var komið að leiknum. Það er ekki hægt að lýsa stemmingunni á leiknum með orðum. Tottenham spilaði ágætlega í fyrri hálfleik og komst yfir með marki frá okkar manni, Robbie Keane. Hann fagnaði nú ekki eins og hann gerði hér áður fyrr enda sagðist hann vera orðinn of gamall fyrir það þegar við spurðum hann að því fyrr um daginn. En þegar flautað var til hálfleiks var staðan 1-0 okkar mönnum í vil og allir Spursarar í góðu skapi. Hins vegar leit út fyrir að Tottenham liðið mætti ekki til seinni hálfleiks því spilamennskan var ekki góð. Arsenal liðið nýtt sér þetta og skoraði 2 mörk á stuttum tíma og var með verðskuldaða forystu enda hefðu þeir getað skorað miklu fleiri mörk. Það var svo á 94.mín að Jenas dúndraði boltanum framhjá Lehman og önnur eins fagnaðarlæti hef ég ekki séð. Það gjörsamlega trylltist allt á vellinum enda kom þetta mark á lokasekúndum leiksins. Því miður náðu okkar menn ekki að leggja Arsenal að velli en við töpuðum þó ekki og við ferðalangarnir fengum að fagna mörkum okkar manna. Eftir leikinn fórum við svo aftur á Bell and Hare á meðan mesti mannskarinn kom sér heim á leið. Þar var hörkustemmning og fólk almennt sátt með að hafa stolið sigrinum af Arsenal í blálokin. Fólkið úr hópnum fór svo bara tilbaka eftir því sem hentaði þeim, enda vildu sumir vera þarna lengur en aðrir og voru þeir síðustu að koma til baka á hótelið um tíuleytið um kvöldið. Flestir voru sáttir með stigið þó svo að við hefðum öll viljað sigur. Liðið spilaði bara illa í seinni hálfleik og mátti þakka fyrir þessi úrslit.

   Daginn eftir var svo komið að því að fara heim á leið. Rútan átti þó ekki að sækja okkur fyrr en um fimmleytið svo að hægt var að nýta daginn í eitthvað skemmtilegt. Og ekki skemmdi veðrið fyrir okkur þennan daginn frekar en hina daga því sólin skein og hitinn áfram svipaður. Þennan dag var London maraþonið háð og því borgin stútfull af fólki í hlaupafötum. Íslendingarnir nýttu daginn vel, skoðuðu, versluðu, slöppuðu af og nutu þess að vera til. Svo var hoppað upp í rútu, haldið á Stansted og þaðan flogið heim eftir vel heppnaða ferð. Vil ég fyrir hönd klúbbsins þakka öllum sem í ferðinni voru fyrir frábæran félagsskap og vonast ég til að fara í margar fleiri ferðir með ykkur….TAKK FYRIR OG ÁFRAM SPURS!

Sigrún Ásta Júlíusdóttir