Lýst er eftir sjálfstrausti. Það hvarf að heiman frá White Hart Lane fyrir allnokkru og hefur ekki sést síðan. Leikur okkar gegn Wigan var flýtt um viku vegna úrslitaleiks deildarbikarsins en Wigan spilar einmitt í honum næsta sunnudag.
Það er ljóst að Wigan er ekki neitt skítalið miðað við þann árangur sem það hefur náð í vetur. Það var þó von til þess að úrslitaleikur þeirra í deildarbikarnum gerði þá lina í þessum leik en ekki aldeilis. Þeir voru síst verra liðið og verðskulduðu stigið fyllilega. Við hinsvegar verðum að fara að komast upp úr þessu slæma runni ef við eigum að hafa nokkra von um Evrópusæti í vor. Jol setti Defoe í byrjunarliðið og Mido honum við hlið. Á miðjunni voru Davids, Murphy, Carrick og Lennon. Jenas veiktist og var því fjarri góðu gamni. Vörnin var eins og í síðasta leik og markmaðurinn hinn eini sanni "Englands numer one". Ég ælta ekki að eyða púðri í leikinn sem var svona la, la. Við lentum undir klaufalega eftir að hinni undarlegu rangstöðureglu "hafði ekki áhrif á leikinn" var beitt. Við jöfnuðum með hælspyrnu Mido, hans 10 í deildinni. Í seinni hálfleik fengum við aftur á okkur mark sem var vel unnið af sóknarmönnum Wigan en ílla af varnarmönnum okkar. Sem betur fer náði Defoe að jafna strax í næstu sókn og þar við sat.
Liðið: Defoe, Mido, Murphy (Keane 73), Lennon, Davids (Huddlestone 84), Carrick, King, Dawson, Lee, Stalteri, Robinson
Varamenn: Gardner, Kelly, Cerny
