Ferðasaga Silla á WHL og Fratton Park

Þegar bróðursynir mínir fengu tilboð um að vera “Mascot´s” á Spurs Liverpool leiknum þá var ég ekki lengi að slá til og panta ferð til London til að sjá leikinn. Í leiðinni skyldi haldið upp á 50 ára afmælið og farið á einn útileik svona sem kaupauki. Við vorum 7 saman sem fengum miða hjá Tottenhamklúbbnum. Tvær fjölskyldur sem samanstanda af gallhörðum Spurs aðdáendum.

Þegar við lögðum af stað frá Russel Square þar sem við bjuggum á Hótel Imperial, var fínt veður og meira að segja svolítil sólarglenna af og til. Við fórum með túbuni upp á Seven Sisters og tókum síðan strætó upp High Road að White Hart Lane. 
Við hittum Jón Torfa og Óskar ásamt foreldrum sínum fyrir utan Spurs búðina. Þeir þurftu að vera mættir um kl. 13.30 við aðalinnganginn. Þeir voru ekki mjög stressaðir og sögðust hafa sofið ágætlega um nóttina. Það sama var ekki hægt að segja um foreldrana, sem voru að eigin sögn, illa sofin.

Í Spurs búðinni var fyrsti dagur í áramóta útsölunni og var ástandið í búðinni eftir því, mikið af fólki og mikið af alskonar drasli til sölu. Engir búningar voru til sölu, það var bara svona “hliðarvarningur” sem var á útsölunni og þar af leiðandi var lítið keypt í þetta skiptið. Þó náði ein úr hópnum, hún Sirry að kaupa einn góðan bol af götusala.
Ég þurfti einnig að hitta náunga að nafni Ronan, sem ég hafði spjallað við á netinu og keypti hann fyrir mig tvo miða á útileikinn gegn Portsmouth. Hann ætlaði að hitta mig á kránni The Coatch and Horses. Þar hittumst við og ég gaf honum bók um Ísland á ensku með flottum myndum sem þakklætisvott fyrir ómakið. Miðana fengum við á réttu verði en það er regla frekar en undantekning, og menn eru ekki að útvega miða fyrir aðra Spursara til að græða á þeim.

Eftir að við hittum Ronan og félaga (og eina tvo bjóra) þá þurfti að fara að sækja miðana á Liverpool leikinn í Members Office. Það gekk fljótt og vel fyrir sig. Við fórum síðan snemma inn á völlinn til að missa nú ekki af neinu. Við vorum í East Stand Upper, block D. Útsýnið var gott, en eins og gefur að skilja var nálægðin ekki mikil. Í seinni hálfleik gerði eina þá mestu úrkomu sem ég hef lent í. Úrkoman var svo svakaleg að það blés úða alveg á næst aftasta bekk þar sem við sátum. Leikur sem fór fram í Watford á sama tíma, var flautaður af vegna mikillar úrkomu og vatns á vellinum. 
Um leikin er það að segja að úrslitin voru ákveðin vonbrigði og hefði Spurs átt að minnsta kosti að ná jafntefli. En það skyggði þó ekki á gleðina hjá frændum mínum tveim og þeirra upplifun. Þeir voru alveg í skýjunum eins og gefur að skilja. Þeir fengu að hitta goðin sín og á dagurinn örugglega eftir að vera þeim ógleymanlegur í framtíðinni. 
Á nýjársdag þá lögðum við Guðbrandur svili minn af stað frá hótelinu kl. 9.30 og þurftum við að fara á Waterloo brautarstöðina og taka lest þaðan til Portsmouth. Vegna viðgerða á lestarsporinu þá þurftum við að fara síðustu 35 mílurnar með rútu. Ferðalagið tók eitthvað um 2.5 klst. Veður var hið besta, en það nú eftir að breytast til hins verra. 
Þegar við gengum að vellinum frá brautarstöðinni þá komum við að bílastæði sem er á bak við eina stúkuna og við gátum ekki varist að spyrja okkur hvert við værum eiginlega komnir. Þetta var risastórt svæði, mikið drullusvað, og var búið að “rigga” upp svona færanlegum handriðum og hólfa svæðið niður. Eitt hólfið var greinilega leikmanna bílastæðið og var Benjani að stíga út úr bíl sínum þegar við gengum framhjá. Hann var að gefa eiginhandaáritanir og skrifaði hann á leikskrá mína. Kanu var líka að sniglast þarna en við eyðum ekki orðum né megabætum á svoleiðis lið. Ég tók nokkrar myndir og héldum við síðan áfram ferð okkar. Við vorum að leita að búðinni til að kaupa einhvern smáhlut til að eiga til minningar um daginn.
Við fundum svo búðina og keyptum okkur minjagripi. Hafi bílastæðið verið sjoppulegt þá var umhverfið við búðina allt miklu gæfulegra og vinalegra. Búðin var bara svona smá hola í húsi við hliðina á aðalinnganginum. Þegar inn á völlinn var komið tók ekki betra við hvað varðar aðbúnaðinn. Það voru sæti fyrir alla en það stóðu allir á leiknum. Ekkert þak er á stúkunni fyrir aðkomuliðið og var talsvert um hæðnislegar athugasemdir um að rétt væri að safna fé til að hægt væri að byggja þak yfir hana. Stúkan er mjög niðurnídd og um aðstæðurnar á salerninu ætla ég að sleppa að skrifa um. Til að kóróna þetta þá sat “Goonersaurus” fyrir ofan okkur í SKY TV boxinu og var að lýsa leiknum. Þegar maður horfir á völlinn frá því sjónarhorni þá virðist þetta vera hinn fínasti völlur en veruleikinn er allt annar. Algjör skítahola.
Þegar leikmenn komu inn á völlinn til að hita upp þá var alveg á hreinu hver er mest hataði maður í Norður London. Um leið og “Júdas the F***ing Scum” birtist þá byrjuðu haturs söngvar um hann að hljóma í aðkomustúkunni. Þessir söngvar hljómuðu síðan allann leikinn, í rútuni til baka í veg fyrir lestina og í lestinni til London. Síðustu orðin sem ég heyrði á Waterloo station á heimleiðinni voru um “Judas”. “G*y boy, g*y boy”, “Your only in Portsmouth for the sailors”, “ Show me the way to Amarillo” og “Sol, Sol  where ever you may be” eru bara nokkur dæmi sem ég man. Það er eins víst og sólin kemur upp á morgun, að honum verður aldrei fyrirgefið.
Um leikinn ætla ég ekki að fjölyrða þið sáuð hann mun betur heima í stofu. Við vorum á 6. bekk aftan við annað markið og var nálægðin miklu meiri heldur en á White Hart Lane. Mér fanst það líka skemmtileg tilviljun að það var Benjani sem skoraði fyrir Portsmouth. Hann var eini leikmaðurinn sem við hittum á bílastæðinu fyrir leikinn. Þegar leið á seinni hálfleikin þá opnuðust himnarnir og hann skall á með hagléli og síðan rigningu. Ég var aðeins betur útbúinn í svona veður en Guðbrandur eins og sést á myndinni. Veðrið dró ekkert úr eldmóði áhangenda Spurs og eftir því sem rigningin jóks þá heyrðist bara hærra í þeim.
Við vorum svo heppnir að við fengum bæði mörkin í “Rétt” mark það er markið sem við vorum rétt aftan við. Þegar upp var staðið þá voru þeir í Portsmouth sennilega fegnir með jafnteflið en við félagarnir vorum hæst ánægðir með túrinn þó við værum bæði blautir og hraktir. Á leiðina á brautarstöðina þá komum við við í TESCO og keyptum okkur “nesti” til að hafa á ferðalaginu til baka og kom það sér vel. Heim á hótel komum við um kl. 20.30 eftir ca. 3ja tíma ferðalag með rútu, lest og túbu. 
Þegar upp er staðið þá fannst mér ferðin á útileikinn og allt standið í kring um hann vera hápunkturinn á þessari ferð. Þó að alltaf sé gaman að fara á “The Lane” þá finnur maður miklu meira fyrir samkend og nálægð við aðra Spursara þegar við erum saman á útileikjum. Að vera á útivelli þýðir að menn eru í miklum minnihluta á vellinum og þá reynir á raddböndin til að yfirgnæfa heimamenn í söng. Poolarar stóðu sig vel hvað þetta varðar á White Hart Lane enda gekk þeim allt í haginn þar. Hinsvegar eru The Yid Army þekktir fyrir að yfirgnæfa heimamenn í söng og var sérstaklega gaman að upplifa það. Þetta verður öruglega ekki síðasti útileikurinn sem ég fer á. Vonandi verður betra gengi á okkar mönnum á útivelli eftir áramót heldur en var fyrir þau.

COYS.