Föstudaginn 9.maí hélt 30 manna hópur Íslendinga af stað frá Keflavíkurflugvelli til Lundúnaborgar og var tilgangur ferðarinnar að bera lið okkar augum í síðasta leik tímabilsins á sunnudeginum gegn liði Liverpool manna.
Flogið var út snemma á föstudagsmorguninn, nánar tiltekið kl.7:15 og lent á Stansted um þremur tímum síðar eða kl.11 að staðartíma (10 að ísl.tíma). Veðrið í London var yndislegt, sól og sumarylur og héldum við beint í rútuna sem beið okkar á flugvellinum. Rútan flutti okkur svo á hótelið en gist var á Holiday Inn hótelinu í Regents Park og var það hið fínasta hótel. Fyrsta verk flestra var að skipta um föt um leið og komið var upp á hótel og fengu buxur og flíspeysur að fjúka og í staðinn dregin fram kvartbuxur, pils, stuttermabolir og sandalar enda um 20 stiga hiti í London. Fólki var svo frjálst að eyða deginum eins og því hentaði, sumir fóru bara á röltið í góða veðrinu, aðrir héldu í búðir og sumir fóru í skoðunarferðir. Um kvöldið stóð fólki svo til boða að fara út að borða á franskan veitingastað þar sem Martin Chivers, fyrrum leikmaður Tottenham, mætti og borðaði með okkur. Chivers lék með Tottenham á
árunum 1968-1976 og státar af tveimur metum sem seint verða bætt. Hann mun vera með bestu markaskorunartölfræðina hjá Tottenham bæði í deilarbikar og evrópukeppni en í deildarbikar skoraði hann 23 mörk í 33 leikjum og í evrópukeppni 22 mörk í 32 leikjum. Chivers var í liði Tottenham sem kom til Íslands og keppti við Keflavík og hafði hann ýmislegt um það ferðalag að segja. Um ellefuleytið þurfti hann svo að yfirgefa okkur og halda heim á leið en fyrst gaf hann sér tíma í að stilla sér upp í myndatökum með okkur. Flestir héldu svo bara heim á hótel eftir matinn og eftir smá sopa á hótelbarnum héldu flestir í rekkju enda langur dagur að baki.
Á laugardeginum stóð fólki til boða að fara upp á White Hart Lane en á miðnætti kvöldið áður fór aðalbúningurinn í sölu og allir þeir sem versluðu búning á laugardeginum fengu að fara í míní skoðunarferð um völlinn. Stór hluti hópsins nýtti sér þetta tækifæri og skellti sér upp eftir og verslaði sér búninginn enda viðeigandi klæðnaður á leiknum daginn eftir. Svo var haldið að aðalinngangi vallarins þar sem skoðunarferðin hófst. Þaðan var farið beint inn í búningsherbergið þar sem búningar sunnudagsins héngu, sléttir og fínir tilbúnir fyrir leikmennina. Þar var smellt af nokkrum myndum og síðan haldið að hliðarlínu vallarins. Þar fékk myndavélin enn og aftur að njóta sín. Síðan var haldið inn í herbergi þar sem Carling Cup bikarinn 
var og gafst fólki tækifæri til að stilla sér upp við bikarinn, grípa í hann og fá að smella af nokkrum myndum. Það var ekki leiðinlegt að fá að koma við þennan grip og smellti undirrituð m.a.s. kossi á gripinn J Á staðnum voru einnig uppblásnir fótboltakastalar þar sem hægt var að dunda sér ef fólk hafði áhuga á. Veðrið var álíka frábært og deginum áður, ef ekki bara betra og eftir skemmtilega skoðunarferð var haldið heim á hótel og það sem eftir lifði dags var fólki frjálst að gera það sem því lysti.
Þá var sunnudagurinn runninn upp, leikdagurinn sjálfur. Hópurinn hittist í andyrinu um ellefuleytið og hélt saman upp á White Hart Lane. Viðgerðir stóðu yfir á ákveðnum hluta neðanjarðarlestarinnar og þurftum við því að fara smá krókaleið í undergroundinu. Um hádegisbilið vorum við svo mætt upp á völlinn í 
glampandi sól og hátt í 30 stiga hita og flestir héldu á Bell & Hare barinn. Þar fengu flestir sér svaladrykk og sleiktu sólina í portinu fyrir aftan barinn og hituðu upp fyrir leikinn. Leikurinn hófst svo klukkan þrjú og sátum við efst í efri austurstúkunni til móts við vítateigslínuna við markið á suðurenda vallarins. Ekki er hægt að segja að leikurinn hafi verið mikið fyrir augað og leikmenn okkar engan veginn að spila eftir getu. Úrslit leiksins eru eflaust flestum kunnug en Liverpool fór með sigur af hólmi með tveimur mörkum gegn engu. Eftir leikinn biðu svo langflestir stuðningsmenn Tottenham í sætum sínum því eftir síðasta leik tímabilsins er ávallt smá athöfn í gangi í vellinum. Fyrst var litið yfir merkilega atburði á liðnu tímabili á risaskjánum tveimur og ber þar auðvitað hæst að nefna þegar Ledley King lyfti Carling Cup bikarnum á Wembley. Einnig voru sýndar myndir frá “The Perfect Game” eins og hann er kallaður þarna úti en það var einmitt sigurleikurinn gegn Arsenal í undanúrslitum Carling Cup. Að auki var sýnt frá ýmsum öðrum leikjum, t.a.m. 125 ára afmælisleiknum. Að þessu loknu voru afhent verðlaun fyrir besta unga leikmann tímabilsins og besta leikmann tímabilsins að mati opinbera stuðningsmannaklúbbs Tottenham en kosning hafði farið fram á síðu þeirra tottenhamhotspur.com. Jamie O´Hara hlaut verðlaunin fyrir besta unga leikmanninn og Robbie Keane var kosinn leikmaður tímabilsins. Eftir verðlaunaafhendinguna röltu leikmenn svokallaðan
þakkarhring um völlinn með fyrirliðann Ledley King fremstan í flokki með bikarinn góða. Þessi þakkarhringur snýst um það að leikmenn klappa fyrir stuðningsmönnunum og þakka þar með fyrir stuðninginn á liðnu tímabili en einnig voru þeir á fullu að spyrna helling af boltum upp í stúku til aðdáenda. Eftir að leikmenn höfðu lokið við hringinn héldu stuðningsmenn svo út af vellinum í síðasta skipti á þessu tímabili, tímabili sem bauð upp á algjöran rússíbana á tilfinningaskalanum. Reiði, gleði, sorg, gremja, söknuður, tilhlökkun og fleiri aðrar tilfinningar voru tíðar á þessu tímabili en það fylgir því að halda með okkar ástkæra liði. En spennandi tímar eru framundan og verður forvitnilegt að sjá hvaða breytingar verða á leikmannahópnum í sumar og hvernig liðinu vegnar á næsta tímabili.
En eftir leikinn héldu flestir á ný á Bell & Hare og sumir stoppuðu lengur en aðrir. Þrátt fyrir tap var furðu létt yfir stuðningsmönnum Tottenham og má eflaust þakka góða veðrinu fyrir það. Um helmingur hópsins fór að tínast heim á hótel jafnt og þétt en hinn helmingurinn var á barnum í góðum hópi stuðningsmanna liðsins frá ýmsum löndum. Um áttaleytið hélt svo restin heim á hótel og var farið með ofanjarðarlestinni heim á hótelið. Þar lentum við í lest með hressum hópi Spursara og er óhætt að segja að þessi lestarferð hafi verið algjör snilld. Þessir gallhörðu stuðningsmenn sungu og hoppuðu og klöppuðu á fullu alla leiðina og auðvitað tókum við undir í söngnum. Þegar heim á hótel var komið var fólki frjálst að nýta síðustu stundirnar í London eftir sínu höfði. Sumir ákváðu að skella sér á lífið enda ákveðnum kafla í boltanum lokið og vert að fagna því. Bretinn er hins vegar svo undarlegur að halda ekki neina hvítasunnu, hvað þá annan í hvítasunnu og þar sem mánudagurinn var venjulegur vinnudagur hjá þeim, þá lokaði öllu snemma, þar með talið skemmtistöðum borgarinnar. Það var því lítið annað hægt að gera en að halda aftur heim á hótel og undirbúa væntanlega heimferð.
Á mánudeginum kom svo rútan klukkan hálf níu að sækja okkur en flugið var klukkan hálf eitt að staðartíma og vegna mikilla anna í umferðinni og öryggisgæslu og slíkt á flugvellinum var ekki óhætt að leggja af stað seinna. Rútan flutti okkur svo á Stansted þar sem við héldum heim í rigninguna eftir fína ferð í sólinni í London. Vil ég þakka öllum þeim sem í ferðinni voru fyrir samveruna og góð kynni.
Bestu kveðjur,
Sigrún Ásta Júlíusdóttir
